Als je mij het pistool op de borst zou zetten en me zou dwingen te kiezen tussen koffie en thee dan zou ik zeker voor thee kiezen. Koffie ben ik pas halverwege de twintig gaan waarderen en ik moet er nog steeds niet teveel van drinken wil ik niet ineens heel erg misselijk worden of er anders de rest van de dag als een halve junkie bijzitten, terwijl ik vele liters thee kan verwerken. En dat spijt me. Thee is dan wel verfijnd en elegant, maar koffie is stoer, ja zelfs heroïsch. Je ziet in een oude film noir nooit een doorrookte journalist z’n gewraakte stuk schrijven terwijl hij keurig van een kopje thee nipt. Nee, hij drinkt koffie, het liefst van die ouwe vieze filterkoffie die al een hele dag heeft staan fermenteren in de middagzon die daar door de jaloezieën heen probeert te schijnen. Otis Redding en Jim Jarmusch weten het ook: koffie en sigaretten. Tegen iemand die je leuk vindt, zeg je: we zouden eens een keer koffie moeten gaan drinken, waar je dan hele andere dingen mee bedoelt, maar dit terzijde. En dan heb ik het nog niet eens over alle filialen van verschillende al dan niet Amerikaanse koffiehuizen die in Amsterdam als paddenstoelen uit de grond schieten en waar elke zichzelf een beetje respecterende dertiger met z’n Mac te vinden is. Koffie is geen drank, koffie is je manier van leven. Nu is het gelukkig wel zo, dat ik misschien juist doordat ik niet heel veel koffie drink, ik die een of twee koppen per dag extra waardeer en cultiveer, zodanig dat het een ritueel is geworden. En laat er nu juist een heel fijn boek zijn uitgekomen waarmee ik de boel nog meer kan cultiveren: Thuisbarista. Daarin leer je de fijne kneepjes van het vak, zodat ik met weinig koffie en zonder sigaretten –want roken doe ik ook al niet- me af en toe toch een klein beetje heroïsch kan voelen. |
