Patat met rozen

De tijd dat een jong meisje moest leren koken om ooit aan de man te geraken en op een mooie dag van moeder haar eigen Wannee Kookboek kreeg, is voorbij. Mijn dochter heeft nog nooit een kinderkookboek ingekeken en zelf iets bereiden doet ze ook al niet, een enkele keer pannenkoeken daargelaten. Daarna ziet ons keukentje er niet uit alsof er een jong meisje heeft staan koken. Meer alsof een regiment aangeschoten korpsstudenten er met deeg heeft lopen zooien.
Totdat anderhalf jaar geleden een jongen bij ons op bezoek zou komen die zij leuk vond. Ik kreeg vooraf een flinke boodschappenlijst mee met allerlei benodigde ingrediënten voor zelfgemaakte en met de hand beschreven cakejes. Wat ze op de cakejes geschreven heeft, weet ik niet en of het dankzij de cakejes was, weet ik ook niet, maar feit is dat de twee kort daarna vaste verkering hadden. Blijkbaar werkte het aloude adagium "de liefde van de man gaat door de maag" nog altijd.
Dat mijn dochter dit snel in de gaten had, bleek ook uit wat zij deed toen zij en haar verkering op een dag ruzie kregen. Waar de ruzie over ging wilde ze me niet vertellen, maar het was ernstig, want hij had Het Uitgemaakt en weigerde zelfs haar sms-jes te beantwoorden. Zij zat niet bij de pakken neer, kocht een bos rozen en zei dat ze hem op ging zoeken. "Ik weet niet of een bos rozen helpt bij een jongen van vijftien," aarzelde ik. "Nee, natuurlijk niet," zei zij, "die vind ik zelf gewoon mooi. Voor hem koop ik een zak friet bij de Patatoloog op de markt." Haar opzet werkte. De bos rozen gaf hij aan zijn moeder, de patat at hij met smaak op en de ruzie was bijgelegd. Nee, dat komt wel goed met haar.

 (Leo Kenter)